Nog maar maximaal 49% uitkering bij werkeloosheid!
De afgelopen weken is in de pers meerdere malen aandacht besteed aan de wijziging van de vaststelling van het wettelijk maximumdagloon van € 199,95 (261 maal 199,95 = 52.187 maal 70% = maximaal
€ 36.531). Tot 1 juli werd voor de Ziektewet en de Werkeloosheidswet het dagloon op de zelfde wijze vastgesteld: het loon gedurende het afgelopen jaar tenzij je geen geheel jaar had gewerkt, een wijziging van werkgever had of om andere redenen niet een geheel jaar hebt kunnen werken. In dat laatste geval telde het salaris bij de laatste werkgever voor de periode dat je gewerkt had. Op deze wijze kreeg een werknemer voor zowel de Ziektewet als de Werkeloosheidswet 70% van zijn oude salaris (onder aftrek van eventueel nieuw inkomen). Voor de Ziektewet is dat nog altijd zo, maar bijna onopgemerkt is in de stille zomerperiode deze vaststelling alleen voor de werkeloosheidswet aangepast.
Anders gezegd: de hoogte van het wettelijk maximum dagloon op basis waarvan de uitkering wordt vastgesteld is nu afhankelijk van het salaris dat je kreeg gedurende de 12 maanden voordat het moment van verlies van arbeid plaatsvond (de feitelijke ontslagdatum). Dat jaarbedrag wordt gedeeld door 261 dagen om het eigen dagloon vast te stellen. De vakbonden en Kamerleden vallen over het feit dat dit oneerlijk is voor flexwerkers of voor medewerkers die bijvoorbeeld maar een half jaar hebben gewerkt en daardoor een lager dagloon krijgen vastgesteld dan in de situatie voor 1 juli jl.
Ziek en daarna werkeloos?
Maar waar horen wij helemaal niemand over en wat veel schrijnender kan zijn? Over de zieke werknemer die na twee jaar ziekte ontslagen wordt!
Voor veel werknemers is na twee jaar ziekte geen mogelijkheid om bij de werkgever te kunnen blijven. En omdat ze minder dan 35% arbeidsongeschikt zijn, is er voor deze grote groep werknemers ook geen recht op een WIA-uitkering. Er volgt dan ontslag en er wordt beroep gedaan op de Werkloosheidwet.
Voor het recht op een werkeloosheidsuitkering wordt teruggekeken naar het inkomen in het volledige jaar voorafgaand aan het ontslagmoment. Om het dagloon (de basis voor het vaststellen van de ww-uitkering) vast te stellen wordt gekeken welk inkomen in die periode werd ontvangen en dat bedrag wordt zoals gezegd gedeeld door 261 dagen.
Hier ontstaat het probleem! Omdat dit voor de werknemer zijn 2e ziektejaar was waarin het overgrote deel van Nederland nog 70% in plaats van 100% van het oorspronkelijke loon ontvangt, is deze 70% het uitgangspunt voor de vaststelling van het persoonlijke dagloon. Vervolgens bedraagt de uitkering 70% van het aldus vastgestelde lagere dagloon waardoor de werknemer een uitkering krijgt van 70% x 70% van het overeengekomen salaris = 49% van het oorspronkelijke salaris tot maximaal €25.578. Tot 1 juli jl. was dit 70% (zijnde €36.540), een terugval van 21% (zijnde €10.962) dus.
De flexwerker waar de vakbonden zoveel over roepen, was niet aan het werk, maar zou dit eventueel wel kunnen. Maar de zieke eigen werknemer kan niet aan het werk. Als zijn gezonde collega op hetzelfde moment was ontslagen, dan zou die 70% van het oude salaris ontvangen, maar onze misschien al veel langer werkende zieke collega krijgt slechts 49%. Anders gezegd: een zieke werknemer die uiteindelijk werkeloos wordt is dubbel de klos.